Ciekawe miejsca w sieci

Weszlam do pokoju numer 315. Za biurkiem siedzial niemlody juz mezczyzna w cywilnym ubraniu. �Dlaczego on jest po cywilnemu? - myslalam. - Czy to dobrze, czy zle, ze on jest po cywilnemu...� Serce walilo mi jak oszalale, w gardle mialam sucho. Mezczyzna zza biurka patrzyl na mnie przenikliwie. - Dzien dobry... - odpowiedzial na moje powitanie. - Pani dzis rano otrzymala wezwanie, prawda? Prosze bardzo, moze pani usiadzie... Usiadlam sztywno na krzesle. Wyjal z szuflady jakies papiery, przejrzal je pobieznie. - Moze pani zechce podac mi swoje dane osobiste... Powiedzialam. W zdenerwowaniu podalam mu biezacy rok jako rok swojego urodzenia. - Pani jest bardzo przestraszona... niepotrzebnie! Chodzi mi tylko o kilka informacji... Nie moglam sie opanowac i czulam sama, jak dygoca mi usta. - Prosze sie uspokoic, doprawdy... w ten sposob nie bedzie pani mogla zebrac mysli. Bardzo zalezy mi na tym zeby odpowiadala mi pani rzeczowo i spokojnie. - Chwileczke, dobrze? - poprosilam. Kilka razy odetchnelam gleboko.- Jeszcze sekunde... ja sie zaraz pozbieram...- Prosze bardzo... moze ja zaczne mowic, a pytania i odpowiedzi zostawimy na pozniej? Przez ten czas pani sie bedzie zbierac! - - usmiechnal sie. - - Otoz, sprawa wyglada nastepujaco... - urwal i znowu popatrzyl na mnie badawczo. - Pani sie mnie boi, tak? Obawia sie pani, ze ja tu zatrzymamy, zalozymy kajdanki, wytoczymy sprawe? A ja juz mowilem, ze chodzi mi tylko o pare szczegolow. Zreszta... moze pani poczuje sie lepiej, jezeli i ja podam swoje personalia. Nazywam sie Ligota, pani zna mojego syna, prawda? Ja z kolei znam Marcina. Jestem jego kuratorem i zostalem nim na wlasna prosbe... Czy to wszystko chociaz w pewnym stopniu uspokaja pania? - W pewnym stopniu... - przyznalam silac sie na usmiech. - Nie mam najmniejszego obowiazku mowic pani o tych rzeczach, ale za wszelka cene chce, aby doszla pani do jakiej takiej rownowagi! - Dziekuje panu... - Czy pani wie o tym, ze wczoraj po poludniu Marcin wyszedl z domu i do tej pory nie powrocil? Po tych wszystkich informacjach, ktorych mi udzielil cichym, spokojnym tonem, to pytanie rzucil nieoczekiwanie ostro. W pierwszej chwili jego sens nie dotarl do mnie. - Slucham? Powtorzyl. Zrozumialam.- Nic nie wiem... - odparlam dretwo.- Wczoraj po poludniu wyszedl z domu nie zostawiajac zadnej wiadomosci. W tej chwili szukamy go i kazda informacja, ktora moglaby nam w tym pomoc, jest dla nas niezwykle istotna. Czy pani ma cos do powiedzenia? - Nie. - Nie? Wiec pytam dalej. Kiedy widziala pani Marcina po raz ostatni? - To bylo przed swietami... odprowadzil mnie na dworzec, kiedy wyjezdzalam do swojej babki. - Czy mam to traktowac jako pani przemyslana odpowiedz? - Oczywiscie! - Czy jest cos, co pani chce ukryc, ze rozpoczyna pani rozmowe ze mna od klamstwa? Kazde klamstwo nie tylko pogarsza sprawe Marcina, ale rowniez i pania stawia w kregu pewnych podejrzen... - Nie rozumiem pana... widzialam go ostatni raz na dworcu! - Widziala go pani po raz ostatni na boisku szkolnym- sprostowal. - Tak, slusznie! - przyznalam. - Ja zle rozumialam to pytanie! Ostatni raz rozmawialam z nim na dworcu, a ostatni raz widzialam go na boisku! - Teraz pani widzi, dlaczego zalezy mi na rzeczowych odpowiedziach. Kazda nie przemyslana moze jedynie wprowadzic mnie w blad. Czy pani ma jakies osobiste przypuszczenia, czy pani domysla sie, gdzie obecnie przebywac moze Marcin? - Nie. Nie mam pojecia... - Prosze przedstawic mi w ogolnym zarysie przebieg waszej znajomosci! Przedstawilam. Sluchal wszystkiego nie spuszczajac ze mnie wzroku. - Tak... wiec pani dowiedziala sie prawdy od swojego przyjaciela i wtedy... co pani wtedy zrobila? Opuszczony niespodziewanie przez posterunkowego, Seweryn nie wiedzia�, co z soba zrobi�. Najniedorzeczniejsze, szalone pomys�y przelatywa�y mu przez g�ow�. Ledwie Nawrocki znikna� we drzwiach posterunku, chcia� kierujac si� pierwszym odruchem biec za nim. I w tym momencie, gdy wyobrazi� sobie siebie zn�w stojacego naprzeciw policjanta, uczu�, �e m�g�by tego cz�owieka zabi�. Wi�cej: zapragna� go zabi�. Jednoczesnie zda� sobie spraw�, �e nie wystarczy�by mu sam fakt smierci Nawrockiego. W�wczas dopiero odczu�by ulg�, gdyby tamten przed smiercia cierpia�, gdyby cierpiac musia� wiedzie�, kto jest sprawca jego m�czarni. W ciagu tej kr�tkiej chwili Seweryn mia� wra�enie, �e okrutne obrazy, kt�re go opad�y, nie z niego pochodza, lecz syca si� jakas si�a le�aca poza nim, niewiadoma i nieunikniona. Zanim jednak uczyni� krok w kierunku ganka, oprzytomnia�. Zdja� machinalnie czapk�, wiatr sprawi� mu ulg�. Na drodze by�o pusto. W pobli�u pali�o si� tylko swiat�o w oknach posterunku. Przez jedno wida� by�o sylwetk� Nawrockiego. Zdejmowa� w�asnie p�aszcz. Seweryn odwr�ci� si� i ruszy� przed siebie. Uszed� ju� spory kawa�ek, gdy zorientowa� si�, i� znalaz� si� na ko�cu wsi. Z g��bi mroku wy�ania� si� kanciasty cie� koscio�a z wie�a jeszcze nie wyko�czona i p�asko sci�ta, a z boku, w odleg�osci dobrych paruset krok�w, swieci�o si� okno plebanii. Wtedy przysz�o Sewerynowi na mysl, aby odwiedzi� ksi�dza Siechenia. Przypuszcza�, �e ze wzgl�du na godzin� i pogod� zastanie go w domu. Nie zastanawia� si�, dlaczego chce to uczyni�, czu� tylko, �e nie mo�e w podobnym stanie wr�ci� do domu. Nie m�g� r�wnie� by� sam. Proboszcza zna� ma�o. S�ysza� cos niecos o jego nieporozumieniach z okolicznymi dworami, wiedzia�, �e ojcu, chocia� daje pieniadze na przebudow� koscio�a, te� niejedno nie podoba si� w ksi�dzu. Ale by�o mu to oboj�tne. Sam zas z kilku kr�tkich spotka� w ciagu wakacji wyni�s� o ksi�dzu Siecheniu wra�enie raczej korzystne. Ju� to samo, �e proboszcz sedelnicki r�ni� si� od wielu swoich koleg�w, usposabia�o go dzi�ki wrodzonej przekorze przychylnie. Teraz wydawa�o mu si�, �e nikt inny, tylko ten cz�owiek mo�e mu pom�c. Nie wiedzia� w czym i w jaki spos�b, poszed� za odruchem. Minawszy drog�, pchna� furtk� i scie�ka biegnaca ogrodem wsr�d zesch�ych i w mroku szeleszczacych s�onecznik�w podszed� do plebanii. Od frontu by�a ciemna, tylko z boku, najwidoczniej z okna kuchennego, pada�a na trawnik smuga s�abego swiat�a. Seweryn zatrzyma� si�. Ogr�d pe�en ostrych chrz�st�w, zdawa� si� razem z wiatrem unosi� ku g�rze i tam w ci�kich ciemnosciach sta� nieruchomy jak chmura gradowa. Z daleka niezmiennym be�kotem dobiega� m�yn. Seweryn by� ju� pewny, �e ksiadz wyszed� z domu. Pomysla�: nie ma sensu zachodzi� na plebani�. Ale gdy wyobrazi� sobie drog� powrotna: d�uga, wiejska ulic� wsr�d chat milczacych i pod niebem, kt�re �adnym g�osem nie odpowie niepokojowi, szybko podszed� do drzwi i mocno zapuka�. Czeka� d�u�sza chwil�. Zapuka� po raz drugi. Pos�ysza� wreszcie za drzwiami czyjes powolne kroki. Otworzy�a Ksienia. Spyta�: - Ksiadz proboszcz w domu? Nie pozna�a go i zacz�a szybko m�wi�, �e proboszcza nie ma i pewnie niepr�dko przyjdzie, wi�c najlepiej jutro zg�osi� si�. Seweryn, wsparty ramieniem o uchylone drzwi, pchna� je lekko