Ciekawe miejsca w sieci

Rzuci� si� naprz�d i ju� wczepi� si� d�o�mi w ramiona Seweryna, gdy nisko, pomi�dzy z soba zwartymi cia�ami rozleg� si� p�aski, bezdzwi�czny stuk wystrza�u. Nawrocki drgna�, cie� b�lu przemkna� mu po twarzy. Ale nie puszcza�, silniej jeszcze zacisna� palce, wypr�y� si�, nogami mocno wpar� si� w pod�og�, jakby ca�ym soba chcia� przygnies� przeciwnika. Obaj byli r�wnego wzrostu i Seweryn czu� na ustach goracy, przyspieszony oddech tamtego, widzia� dok�adnie jego bliska twarz. �Jaki on pi�kny!� - pomysla�. Patrzac w rozszerzone oczy Nawrockiego, strzeli� po raz drugi. I jeszcze raz. Sta� nie ruszajac si�, ciagle z palcem na cynglu. By� przygotowany, �e to jeszcze nie koniec. Ale zaraz po trzecim strzale Nawrocki przechyli� si� na bok ruchem mi�kkim i oci�a�ym, r�ce opad�y mu, jeszcze usi�owa� wyciagna� je przed siebie, lecz chwyta�y ju� tylko powietrze. By�a cisza. Niedomkni�te drzwi sionki �a�osnie dygota�y na wietrze. Seweryn uwa�nie przyglada� si� Nawrockiemu. Jeszcze sta�, szeroko rozstawiwszy nogi. Jednak w spos�b widoczny s�abna�. W koszuli rozchylonej na piersiach, w obcis�ych spodniach i lsniacych butach, smuk�y i opalony, wyglada� teraz z g�owa opadajaca do ty�u jak linoskoczek, kt�ry straciwszy nagle na wysokosciach r�wnowag�, daremnie chce utrzyma� w pos�usze�stwie s�abnace mi�snie. Czas p�yna� bardzo wolno. Wtem Nawrocki wyprostowa� si� i spojrzenie jego cierpieniem przymglonych oczu spocz�o na Sewerynie. Gej�anowskiemu serce mocniej zabi�o. Ale nie odwr�ci� g�owy. Przezwyci�y� pierwszy odruch strachu. C� mog�o mu grozi� ze strony tego cz�owieka? Koniec. Przyja� wi�c to spojrzenie, patrzy� z ciekawoscia, kt�rej nie chcia� ukry�. �Co on teraz czuje? - mysla�. - Czy wie, �e umiera, �e to ostatnie jego chwile, czy boi si�?� Zapragna� takiej si�y, aby m�g� wedrze� si� w tego cz�owieka, przenikna� go, zjednoczy� si� z nim na chwil�, dojs� razem a� po �w kres, kt�ry tylko tamten musia�by przekroczy�. I w tym momencie zda� sobie spraw�: c� znaczy zabi� cz�owieka, gdy nie mo�e si� pozna� mysli umierajacego? Pozostawa� sam fakt, gwa�towne przeci�cie czyjegos �ycia, zniszczenie jakichs plan�w, pragnie�, a z tym wszystkim uczucie poni�ajacego niedosytu. �By� mo�e on teraz wie o mnie wi�cej, ni� ja o nim...� - pomysla�. Ale Nawrocki daleki by� od tego. Nie widzia� ju� Gej�anowskiego. Zdawa� sobie spraw�, �e tamten stoi blisko. �Gdybym wyciagna� r�k� - pomysla� - dotkna�bym go.� Cierpia� jednak tak straszliwie, i� oczy nie przyjmowa�y ju� obraz�w doko�a, oboj�tna i obca, le�a�a bezkszta�tna miazga. Sam czu� si� od tych szczatk�w oderwany, by� jak gdyby poza wszystkim - samotny. Mia� jednak zupe�nie jasna swiadomos� swego ko�ca. Ale jednoczesnie wydawa�o mu si�, �e to nie on umiera, lecz ktos inny. By� spokojny. I dopiero gdy b�l, kt�ry rwa� mu wn�trznosci, w�ar� si� g��biej, uczu� strach. Zacisna� tylko wargi, �eby zd�awi� j�k. Pogarda, jaka zawsze mia� dla cierpienia fizycznego, od�y�a w nim teraz, ka�ac w b�lu, kt�ry ciagle jeszcze nie osiaga� ostatecznego dna, poszuka� pomocy. Chcia� do ostatecznego odruchu przytomnosci wiedzie�, �e cierpi i cierpienie przezwyci�a. Nagle piekacy skurcz targna� ca�ym jego cia�em. Oszo�omiony, obja� brzuch d�o�mi, przykl�kna�, ale ju� tylko p�swiadomie zdawa� sobie spraw� z tego, co si� dzieje. Upad�. Seweryn odetchna�. Schowa� rewolwer i spojrza� na zegarek: by�o pi�� po dziesiatej. Zdziwi� si�, �e tak kr�tko to wszystko trwa�o, mia� bowiem wra�enie, �e znajdowa� si� w tym pokoju ju� od bardzo dawna. Nawrocki nie rusza� si�. Le�a� na wznak i czy pod�oga by�a krzywa, czy te� swiat�o w ten spos�b na niego pada�o, robi� wra�enie, jakby g�ow� mia� umieszczona o wiele ni�ej od n�g. Dzi�ki temu wydawa� si� niezwykle d�ugi. Ale gdy Seweryn nachyli� si�, cia�o odzyska�o normalna miar�. Chcac upewni� si�, przy�o�y� ucho do serca: nie bi�o. A wi�c po wszystkim. Zdawa� sobie spraw�, �e powinien natychmiast stad odejs�. Dopiero teraz zorientowa� si�, na jak nieobliczalne pusci� si� ryzyko. Anna mog�a przecie� nadejs� ka�dej chwili. Mimo to nie rusza� si�. Cos, czego nie umia� nazwa�, ale co by�o silniejsze od rozsadku, nie pozwala�o mu oderwa� oczu od zmar�ego. Twarz Nawrockiego, w ciagu ostatnich chwil zmieniona przez b�l, teraz odzyskiwa�a sw�j dawny, m�odzie�czy wyglad. Spok�j nasyca� ciemne rz�sy i lekko rozchylone usta z�udzeniem snu, nad harmonijnym przegi�ciem szyi i naturalnym u�o�eniem ramion zdawa� si� czuwa� odpoczynek. Ale ju� cokolwiek dalej krwawe plamy lepiace koszul� na piersiach i na brzuchu rozprasza�y to wra�enie. Seweryn odsuna� si� i podni�s� d�onie do swiat�a. By�y czyste. Ale wi�cej nie pochyli� si� nad le�acym. Ogarn�o go zm�czenie. �Jutro o tej porze b�d� daleko - pomysla�. - Podejrzenia? Oczywiscie padna w pierwszym rz�dzie na Ann�...� To mu przypomnia�o, �e musi stad szybko odejs�. swiat�a nie zgasi�, starannie tylko zamkna� za soba drzwi. By� ju� na dworze, gdy od drogi dobieg� go bliski plusk b�ota. Ktos szed�. O powrocie nie m�g� teraz mysle�. Cofna� si� za r�g chaty i czeka�. Dostrzeg�szy w g��bi ciemnosci cieniutka i dygocaca nier�wno na wietrze smug� swiat�a, Anna zatrzyma�a si�. �To u niego swieci si� - pomysla�a. I wyobrazi�a sobie chwil�, w kt�rej, gdy b�dzie ju� po wszystkim, poprosi Nawrockiego, aby wpusci� do pokoju nieco swie�ego powietrza. W razie gdyby poprzesta� na uchyleniu okna, b�dzie musia�a zawo�a�: �Ale� nie tak, szerzej, przecie� tutaj udusi� si� mo�na!� Wtedy Nawrocki otworzy okno na rozcie�. A co dalej? Ostry dreszcz nia targna�. Przyspieszone pulsowanie serca zmusi�o ja do wsparcia si� o p�ot. Przymkn�a oczy. W pierwszej chwili mia�a wra�enie, �e usuwa si� w przepas�. Silniej wi�c uczepi�a si� chropowatej �erdzi. Sta�a bez ruchu, jakby w odr�twieniu swego cia�a szuka�a ratunku. Wiatr kr�tymi podmuchami wi� si� pomi�dzy op�otkami. Pomimo ciemnosci czu�o si� bliska obecnos� nieba: niewidzialne chmury zdawa�y si� p�yna� tu� ponad g�owa. To ich ci�ar musia� przygniata� szeleszczace doko�a drzewa. Niespodziewanie zaleg�a cisza. Anna wyprostowa�a si�: �Wr�c� - postanowi�a. I ju� uczyni�a kilka krok�w w kierunku powrotnym, gdy zda�a sobie spraw�, �e Litowka wyszed� na pewno z domu i znajduje si� gdzies w pobli�u. W ka�dym razie na szosie musia�aby si� na niego natkna�. Innej zas drogi pr�cz tej, kt�ra przysz�a, nie by�o. Zawr�ci�a wi�c. Znowu zerwa� si� wiatr, ostro zacina� od otwartej przestrzeni nadzelwia�skich �ak. Anna sz�a powoli wzd�u� p�otu, starajac si� wsr�d b�otnistej drogi wybiera� co suchsze miejsca. Mia�a wprawdzie przy sobie latark�, pami�ta�a jednak o �yczeniu Litowki, aby usi�owa�a si� przedosta� do Nawrockiego nie zauwa�ona. �Byle tylko sko�czy� z tym wszystkim - mysla�a - wr�ci� do domu, po�o�y� si�, zasna�...� W tej chwili nie mia�o dla niej �adnego znaczenia, co stanie si� jutro. Nie si�ga�a mysla poza dzisiejsza noc. Ale nie by�o w tym nic nowego. Jak�e dobrze i z jak wielu nocy zna�a �w stan nerwowego napi�cia, kt�ry, jak gdyby pogodzony z jej zewn�trznym odr�twieniem, zaciesnia� czas do najbli�szych godzin, na wszystkie dalsze rzucajac ci�ki i g�sty cie�. Nieraz w takich chwilach wydawa�o si� jej, �e u tej bliskiej, cho� niejasno rysujacej si� granicy - umrze. Nie ba�a si� wtedy smierci. Mysla�a o niej jak o odpoczynku. I wszystko, co w�wczas czyni�a, robi�o na niej wra�enie powolnego zbli�ania si� do d�ugiego snu. Wzrasta�a w niej jednoczesnie swiadomos� w�asnej odr�bnosci. Ka�dy sw�j ruch, ka�da mysl odczuwa�a jak nale�ace do istoty jedynej i niepowtarzalnej. Cz�sto w takich wypadkach przypomina� si� jej sen, kt�ry prze�y�a przed wielu latami w okolicznosciach dos� niezwyk�ych. Mia�a wtedy czternascie najwy�ej lat, sta�o si� to bowiem w nieca�e dwa lata po smierci matki. Niedaleko domu Podhalicz�w, przy ko�cu waskiej i starymi ruderami zabudowanej uliczki, w dolinie, u kt�rej dalekiego kresu sina smuga znaczy�y si� lasy, le�a� rozleg�y staw. Gdy nastawa�y ciep�e dni, wszystkie dzieci z miasteczka zbiega�y si� tam do kapieli. Pomimo zakazu opiekun�w Annie udawa�o si� czasami wymkna� z domu. C� to by�a za rados� znalez� si� wsr�d wolnej przestrzeni, pod niebem pe�nym s�o�ca, na wietrze, kt�ry wynurzajace si� z wody cia�o natychmiast osusza�. Anna nie umia�a p�ywa�. Chcieli ja wprawdzie uczy� znajomi ch�opcy, zawsze jednak, gdy przysz�o do przekroczenia p�ytkiego pasma w pobli�u brzegu, brak�o jej odwagi. Nie umia�a przezwyci�y� strachu, jaki w r�wnym stopniu co zachwyt, ogarnia� ja wobec tej spokojnej i rozleg�ej przestrzeni. Ale raz, w pewien upalny dzie� lata, zdarzy�o si�, �e zapomniawszy na chwil� o ostro�nosci posun�a si� cokolwiek dalej w g�ab i gdy nagle straci�a grunt pod nogami, by�o ju� za p�zno, aby mog�a zawr�ci�. Wtedy to w�asnie, w ciagu kilku minut, zanim rybacy wyciagn�li ja z wody nieprzytomna, przysni� si� jej �w dziwny sen. Ujrza�a siebie w d�ugiej, bia�ej szacie u st�p ogromnych, wysoko ku g�rze spi�trzonych schod�w. Purpurowa materia okrywa�a stopnie, a doko�a r�wnymi rz�dami, niby promienie s�oneczne zastyg�e w locie, bieg�y smuk�e i strzeliste z�ote kolumny. Nie zdajac sobie sprawy, gdzie si� znajduje, instynktem raczej kierujac si� ni� okreslonym celem, zacz�a powoli wspina� si� po schodach. Wtedy kolumny, jakby nagle o�y�y - zafalowa�y spiewnie i podobne swiat�u, kt�re gra pe�nia po�udniowego blasku na dojrza�ych drzewach, pocz�y p�yna� ku g�rze. Uczu�a si� wtedy, jak nigdy jeszcze dotad, lekka i radosna. Nagle zda�a sobie spraw�, �e z chwila, gdy znajdzie si� na szczycie schod�w, b�dzie musia�a z nadmiaru szcz�scia umrze� Kiedy ockna� si� z omdlenia i otworzy� oczy, wyda�o mu si�, �e jest w wi�zieniu. Mia� wra�enie, �e le�y na twardej pryczy, w ciasnej i niskiej celi, w g��bi wyraznie zarysowa�o si� ma�e, okratowane okno. Nie zaniepokoi� si� tym odkryciem. �Jest noc� - pomysla� tylko. Nawet go to nie zainteresowa�o, w jaki si� tu spos�b dosta�. Zamkna� z powrotem powieki i tak le�a� d�u�sza chwil�. Dopiero szum wiatru i g�osy uswiadomi�y mu pomy�k�. Od razu przypomnia� sobie miniona godzin�, wszystko a� do ostatniego b�ysku przytomnosci. C� za historia! L�ki, widziad�a, urojone rozmowy, goraczkowa maligna, stek chorobliwych bredni. Stwierdza� to jednak oboj�tnie, bez wzruszenia, jakby w tym wszystkim nie bra� bezposredniego udzia�u, lecz pozostawa� z daleka w roli widza. Czu� si� zreszta teraz znacznie lepiej. Gdy usiad�, nie zakr�ci�o mu si� w g�owie, mina� r�wnie� m�czacy bezw�ad cia�a, kt�re chocia� dalekie od spr�ystosci, pozwala�o ju� przecie� soba kierowa�. Pierwszych kilka ruch�w wykona� sztywno i niepewnie, jakby by� manekinem. Jeszcze nie dowierza�. Ale gdy wyprostowa� si� i stana� na nogach, wstapi�a w niego otucha. Nie bez z�osliwej uciechy pomysla� o policjantach, kt�rych tak zr�cznie umia� pozostawi� poza soba. Wr�ci�a mu i sprawnos� myslenia. Orientujac si� wed�ug przebytej drogi, m�g� przypusci�, i� wed�ug wszelkiego prawdopodobie�stwa znajdowa� si� gdzies w okolicy Wo�kowyska. Przedostania si� do miasta wola� nie ryzykowa�. Zaspokoi� g��d- to by�o obecnie najwa�niejsze. Nie czekajac na swit, postanowi� natychmiast, korzystajac z os�ony nocy, wyruszy� na poszukiwanie jakiejs wsi. By� pewny, �e instynkt go nie omyli i dobrze poprowadzi. Wygramoli� si� z sza�asu i poszed� w kierunku, w kt�rym uczyni� pierwszy krok. Przyzwyczajony do cz�stego przebywania w ciemnosciach, szybko oswoi� si� z terenem. Po zapachu mokrade� domysli� si�, �e idzie wzd�u� rzeki. B�r sosnowy w tym miejscu by� wysoki i g�sty, lecz brak krzak�w u�atwia� posuwanie si� naprz�d. Ju� po paru minutach Morawiec odr�nia� ci�kie i twardo mrok ��obiace cienie pni. Wymija� je pewnie, o�ywiony ruchem szed� coraz szybciej, ostry wiatr siek� go po twarzy, nie czu� jednak ch�odu. By�o mu lekko, prawie radosnie. Wsr�d tego wewn�trznego upojenia traci� chwilami swiadomos�, i� znajduje si� w lesie. Wysokie szumy ogromnymi wodospadami raz po raz sp�ywa�y na ziemi�, i oto, jakby zap�odnione tym o�ywczym deszczem, wyrasta�y nagle pod nogami puszyste trawy, wolna przestrze� �ak otwiera�a si� doko�a, wiatr nastraja� cia�o pospiesznym i szerokim oddechem. Wyda�o si� Morawcowi, i� tylko patrze�, a gwa�towniejszy podmuch sp�ynie snopem swiat�a, rozewrze w g�rze ciemnosci i wielkie niebo nocy wstanie wysoko, pe�ne gwiazd wirujacych bezszelestnie: obszar bezkresny, pod kt�rego bezpieczna os�ona uspiona noc wolno toczy swoje pola, miasta, lasy i rzeki. Kilka razy zawadza� o wystajace korzenie, traci� r�wnowag�, lecz machinalnie wyprostowywa� si� i szed� dalej nie zauwa�ajac nawet potkni��. Coraz wyrazniej zdawa� sobie spraw�, �e musi si� spieszy� i ani na chwil� nie wolno mu zatrzyma� si� i odpocza�. Mia� niejasna, lecz uporczywa pewnos�, �e gdyby teraz przystana� - natychmiast wszystko by si� odmieni�o. Znajdowa� si� w stanie podobnym do marzenia p�sennego, kiedy prze�ywa si� powiewne obrazy pe�ne napi�cia nerw�w, lecz wie si� jednoczesnie, i� obok, jakby o krok, stoi i czeka inna rzeczywistos� i tylko nieznaczny ruch wystarczy nieuwa�nie w jej kierunku uczyni�, aby jak wirom rzeki pozwoli� si� jej wciagna�. Pocza� go ogarnia� niepok�j. By�o mu coraz gor�cej, palto zapi�te pod szyj� utrudnia�o oddech. Rozpia� je wi�c, odwina� szalik, czapk� zsuna� z czo�a. Nagle poczu�, �e grunt pod nogami staje si� mi�kki. Zrobi� jeszcze kilka krok�w: ziemia wyraznie ugina�a si�. �Bagna!� - przemkn�o mu przez g�ow�. Skr�ci� raptownie w bok, rzuci� si� ca�ym cia�em, ale ledwie dotkna� nogami ziemi, uswiadomi� sobie, i� szybko zapada si� w grzaskie mokrad�o. Instynktownie wyciagna� przed siebie ramiona. Nie znalaz� �adnego oparcia, powietrze wymkn�o mu si� z d�oni jak osliz�a ryba, szarpna� si�, chcia� si� podzwigna�, uwolni� nogi oblepione ju� po kolana g�sta mazia. Gdy wypr�y� a� do b�lu musku�y plec�w i ju� si� zamierza� poderwa� do rozpaczliwego skoku, zawirowa�o mu w g�owie, a w g�rze wysoko ponad soba, jakby w przelocie, ujrza� czarne, �opoczace skrzyd�a sosen. Jednoczesnie md�y od�r bagniska uderzy� go w nozdrza, pod palcami poczu� lepka wilgo�. Krzykna�. Ju� si� nie zastanawia� nad celowoscia ruch�w. Jak zwierz� osaczone w lesnym ost�pie szamota� si� slepo, bi� r�koma przed siebie. Grz�zna� przecie� w mokrad�o coraz g��biej. Ju� do pasa si� zanurzy� i ciagle jeszcze nie czu� pod stopami oparcia: przepas� rozwiera�a si� powoli, wch�ania�a szarpiace si� cia�o bezszelestnie. Chcia� jeszcze raz krzykna�, wo�a� pomocy. Ale strach i obrzydzenie zd�awi�y mu gard�o. Us�ysza� jedynie st�umione rz�enie, nieporadny, chrapliwy be�kot cz�owieka, kt�ry dusi si�. �Koniec� - pomysla�. Nie czu� �alu, �e umiera. Ogarn�a go tylko zaciek�a nienawis� do podobnego ko�ca, do smierci tak przypadkowej, bezsilnej i wstr�tnej. Zdawa� sobie spraw�, �e przytomnos� nie opusci go do ostatniej chwili. B�dzie dzia�a� nawet w�wczas, gdy b�oto zacznie mu si� wdziera� do ust, zalewa� uszy, potem nos, wreszcie oczy. Wzdrygna� si�. Zn�w usuna� si� g��biej. Wo� zgnilizny, ci�ka i duszna, przyprawia�a go o md�osci. By�a cisza. Wiatr zatrzyma� si� gdzies ponad lasem. Tylko rozbudzone bagno dawa�o o sobie zna� g�uchym bulgotem. W pobli�u, mo�e z odleg�osci kilkudziesi�ciu krok�w, krzykna� jakis ptak. Natychmiast drugi odpowiedzia� z daleka. Dzikie kaczki. Morawiec nie rusza� si�. Odzyska� r�wnowag�, sta� wyprostowany, z d�o�mi lekko wzniesionymi. By�o doko�a tak ciemno, i� wzrok na pr�no szuka� jakiegokolwiek punktu oparcia. C�? Zanim godzina przedswitu rozjasni mrok, b�dzie ju� po wszystkim. Nikt nawet nie domysli si�, co si� tu wydarzy�o pewnej nocy. Za kilka tygodni mrozy zetna mokrad�a, spadnie snieg... Pomysla�, �e najlepiej uczyni przyspieszajac koniec. Im pr�dzej, tym lepiej. Przechyli� si� wi�c, ale zanim wykona� zamierzony ruch, wyda�o mu si�, �e nogami opar� si� wreszcie o pewny grunt. By�o jednak za p�zno. Nie zdo�a� ju� opanowa� rozp�du, kt�ry sam wywo�a�, gwa�towne szarpni�cie celem utrzymania r�wnowagi sp�zni�o si� o u�amek sekundy i Morawiec zeslizna� si� na bok. Upad� na prawa stron�, d�awiacy ch��d dosi�gna� mu piersi, ogarna� rami�. Wtedy zacza� krzycze�. Ksiadz Sieche� us�ysza� ju� pierwsze wo�anie Morawca. Dobieg�o go z daleka. Natychmiast zatrzyma� si�. G�os przyszed� od strony Zelwianki. Czy�by ktos zab�adzi�? Proboszcz skr�ci� ze scie�ki i zacza� pospiesznie is� na prze�aj lasem. Po gruncie opadajacym ku do�owi lekka pochy�oscia pozna�, �e rzeka musia�a przep�ywa� niedaleko. Zwolni� wi�c kroku, wiedzac, �e w tej cz�sci lasu zdradzieckie bagna ciagn�y si� na znacznej przestrzeni. Wiatr, wciskajacy pomi�dzy drzewa zg�szczony zapach wilgoci, wskazywa� na bliskos� mokrade�. Wo�anie nie powt�rzy�o si�. Ksiadz Sieche� przystawa� kilka razy, nic jednak nie s�ysza�, by�a cisza, nawet szum sosen pop�yna� g�ra st�umiony. Sadzac, �e uleg� z�udzeniu, zamierza� zawr�ci�, gdy nagle w odleg�osci kilkudziesi�ciu najwy�ej krok�w rozleg� si� przejmujacy krzyk, g�os m�czyzny gwa�townie na pe�nym oddechu wyrzucony, wibrujacy przera�eniem, wo�anie, kt�re zrazu wyda�o si� kr�tkie, lecz zanim si� urwa�o, przesz�o w przeciag�y skowyt, rozdzierajacy, ob�akany ryk. Ksiadz Sieche� zadr�a�. Podobnie krzyczacych ludzi s�ysza� w czasie wojny. Od razu zda� sobie spraw�, �e musi komus grozi� niebezpiecze�stwo. - Kto tu? - zawo�a�. Posuna� si� naprz�d kilka krok�w i poczu�, �e ziemia pod nogami zaczyna si� ugina�. Teraz wszystko zrozumia�. Nie zastanawiajac si�, �e sam si� nara�a na niebezpiecze�stwo, rzuci� si� przed siebie w ciemnos�. Grzazki grunt lekko si� rozstapi� i proboszcz po kolana zapad� si� w b�oto. Ale ju� przy sobie, zaledwie o par� metr�w, s�ysza� rz�enie cz�owieka, oddech przyspieszony, wcisni�ty gdzies nisko, jak gdyby ze dna g��bokiej przepasci wychodzacy. W tej chwili na nowo zerwa� si� wiatr. Gwa�townym k��bem runa� z wysoka. Zafalowa�o powietrze. Ksiadz Sieche�, wykrzykujac jakies s�owa kr�tkie i urywane, przechyli� si� i nagle, gdy wyda�o mu si�, �e zapada si� w mroczna g�ab, uczu� pod palcami zacisni�ta d�o�. Schwyci� ja, ju� ramiona tamtego cz�owieka trzyma� w swoich ramionach, przyciagna� je, poderwa�, jakby dzwigna� chcia� ogromny g�az. Mysl proboszcza pracowa�a r�wno i spokojnie. Zdawa� sobie spraw�, �e od tej jednej minuty zale�e� b�dzie nie tylko �ycie tamtego cz�owieka, lecz i jego w�asne. Ta swiadomos� doda�a mu si�. Czu�, �e si�a o jaka siebie nawet nie podejrzewa�, wst�puje w niego i na wskros przenika. Z odleg�osci czasu nigdy nie zdo�a sobie przypomnie�, w jaki spos�b uda�o mu si� tego przypadkowo spotkanego m�czyzn� uratowa�. Pozostanie mu jedynie w wyobrazni ciemnos�, a w niej okrutny ci�ar obcego cia�a, kt�re przyciaga� ku sobie kurczowym napr�eniem musku��w. Mia� wra�enie w tej chwili, jak gdyby zwar� si� z nieub�aganym wrogiem, jak gdyby od tego, czy zwyci�y, czy pozwoli si� pokona�, zale�a�o nie tylko �ycie, lecz cos o wiele wi�kszego. Z poczatku Morawiec by� zbyt oszo�omiony zjawieniem si� nieoczekiwanego zbawcy, aby dopom�c jego wysi�kom. Gdy jednak uczu�, �e ci�ar bagna usuwa si� powoli z piersi, wypr�y� si� instynktownie, mocniej przywar� do obejmujacych go ramion. I tak przycisni�ci do siebie, z�aczeni jednym oddechem i jednym dr�eniem, walczyli zaciekle, w skupionym milczeniu. Ksiadz Sieche� poczu� wyraznie pod nogami grunt. Wpar� si� w niego mocno. Odetchna�. Tamten za to w ostatniej chwili os�ab�. G�owa opad�a mu bezsilnie, ramiona zwiotcza�y. Proboszcz pociagna� go za soba jeszcze kilka krok�w. Znajdowali si� ju� w lesie. Ostro�nie wi�c, jakby mia� do czynienia z chorym dzieckiem, u�o�y� m�czyzn� na suchej ziemi. Morawiec le�a� bez ruchu. Ogarn�a go niemoc podobna tej, kt�ra nasz�a go przed godzina w sza�asie. Cia�o mia� skostnia�e, oblepione b�otem, mimo to czu� w sobie palace bolesne goraco. Szumia�o mu w g�owie. �Mam goraczk� - pomysla�. Nagle wyda�o mu si�, �e cz�owiek, kt�ry go uratowa�, odszed�. Zaniepokojony, podzwigna� g�ow�. Ksiadz Sieche�, us�yszawszy szmer, przykl�kna�. Morawiec uspokoi� si�. Z powrotem opar� g�ow� o ziemi�

KAPELA PRZYJACIELA

Tagi: przyjaciela kapela gdańsk gdynia muzyka