Ciekawe miejsca w sieci

Opuszczony niespodziewanie przez posterunkowego, Seweryn nie wiedzia�, co z soba zrobi�. Najniedorzeczniejsze, szalone pomys�y przelatywa�y mu przez g�ow�. Ledwie Nawrocki znikna� we drzwiach posterunku, chcia� kierujac si� pierwszym odruchem biec za nim. I w tym momencie, gdy wyobrazi� sobie siebie zn�w stojacego naprzeciw policjanta, uczu�, �e m�g�by tego cz�owieka zabi�. Wi�cej: zapragna� go zabi�. Jednoczesnie zda� sobie spraw�, �e nie wystarczy�by mu sam fakt smierci Nawrockiego. W�wczas dopiero odczu�by ulg�, gdyby tamten przed smiercia cierpia�, gdyby cierpiac musia� wiedzie�, kto jest sprawca jego m�czarni. W ciagu tej kr�tkiej chwili Seweryn mia� wra�enie, �e okrutne obrazy, kt�re go opad�y, nie z niego pochodza, lecz syca si� jakas si�a le�aca poza nim, niewiadoma i nieunikniona. Zanim jednak uczyni� krok w kierunku ganka, oprzytomnia�. Zdja� machinalnie czapk�, wiatr sprawi� mu ulg�. Na drodze by�o pusto. W pobli�u pali�o si� tylko swiat�o w oknach posterunku. Przez jedno wida� by�o sylwetk� Nawrockiego. Zdejmowa� w�asnie p�aszcz. Seweryn odwr�ci� si� i ruszy� przed siebie. Uszed� ju� spory kawa�ek, gdy zorientowa� si�, i� znalaz� si� na ko�cu wsi. Z g��bi mroku wy�ania� si� kanciasty cie� koscio�a z wie�a jeszcze nie wyko�czona i p�asko sci�ta, a z boku, w odleg�osci dobrych paruset krok�w, swieci�o si� okno plebanii. Wtedy przysz�o Sewerynowi na mysl, aby odwiedzi� ksi�dza Siechenia. Przypuszcza�, �e ze wzgl�du na godzin� i pogod� zastanie go w domu. Nie zastanawia� si�, dlaczego chce to uczyni�, czu� tylko, �e nie mo�e w podobnym stanie wr�ci� do domu. Nie m�g� r�wnie� by� sam. Proboszcza zna� ma�o. S�ysza� cos niecos o jego nieporozumieniach z okolicznymi dworami, wiedzia�, �e ojcu, chocia� daje pieniadze na przebudow� koscio�a, te� niejedno nie podoba si� w ksi�dzu. Ale by�o mu to oboj�tne. Sam zas z kilku kr�tkich spotka� w ciagu wakacji wyni�s� o ksi�dzu Siecheniu wra�enie raczej korzystne. Ju� to samo, �e proboszcz sedelnicki r�ni� si� od wielu swoich koleg�w, usposabia�o go dzi�ki wrodzonej przekorze przychylnie. Teraz wydawa�o mu si�, �e nikt inny, tylko ten cz�owiek mo�e mu pom�c. Nie wiedzia� w czym i w jaki spos�b, poszed� za odruchem. Minawszy drog�, pchna� furtk� i scie�ka biegnaca ogrodem wsr�d zesch�ych i w mroku szeleszczacych s�onecznik�w podszed� do plebanii. Od frontu by�a ciemna, tylko z boku, najwidoczniej z okna kuchennego, pada�a na trawnik smuga s�abego swiat�a. Seweryn zatrzyma� si�. Ogr�d pe�en ostrych chrz�st�w, zdawa� si� razem z wiatrem unosi� ku g�rze i tam w ci�kich ciemnosciach sta� nieruchomy jak chmura gradowa. Z daleka niezmiennym be�kotem dobiega� m�yn. Seweryn by� ju� pewny, �e ksiadz wyszed� z domu. Pomysla�: nie ma sensu zachodzi� na plebani�. Ale gdy wyobrazi� sobie drog� powrotna: d�uga, wiejska ulic� wsr�d chat milczacych i pod niebem, kt�re �adnym g�osem nie odpowie niepokojowi, szybko podszed� do drzwi i mocno zapuka�. Czeka� d�u�sza chwil�. Zapuka� po raz drugi. Pos�ysza� wreszcie za drzwiami czyjes powolne kroki. Otworzy�a Ksienia. Spyta�: - Ksiadz proboszcz w domu? Nie pozna�a go i zacz�a szybko m�wi�, �e proboszcza nie ma i pewnie niepr�dko przyjdzie, wi�c najlepiej jutro zg�osi� si�. Seweryn, wsparty ramieniem o uchylone drzwi, pchna� je lekko Odp�dza� pokus� snu, podobnie jak smiertelnie znu�ony w�drowiec prze�amuje sennos� w obliczu niebezpiecze�stwa. C� z tego, �e cia�o omdlewa ze zm�czenia, g�owa cia�y, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzie�, kiedy mo�na, kiedy wolno spa�. Pozornie tak �atwo jest wymkna� si� nieprzyjacielowi. Zdawa�oby si�: mo�na go zwies�, zmyli� slad. Pomi�dzy wieczorem a najbli�szym rankiem jaki� rozleg�y le�y czas! Ka�dy krok u poczatku wyznacza inna drog�. Tysiac scie�ek biegnie w g�ab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na ka�dej wr�g jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem da�ac po naszym tropie. Spojrze� mu prosto w oczy, nie zadr�e�, nie ugia� si� przed jego zdobywcza si�a, to jedno mo�e ocali�. Ale jak wydrze� z siebie z�o, kt�re w nas czai si� zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyci� wroga, kt�ry jest w naszej krwi i w naszych myslach? Ksiadz Sieche� kl�cza�, skrzy�owane ramiona wspar�szy o niski sto�ek. Pochyli� g�ow�. Mia� wra�enie, jakby mu barki ogromny ci�ar przygni�t�. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje si�, �e z�o ca�ego swiata scieka w serce czuwajacego. Doko�a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t�um. �atwa zdobycz. Kt� spi snem sprawiedliwego? D�onie, kt�re jeszcze przed chwila chciwie si�ga�y po rozpust� i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak p�omie� przygnieciony popio�em. Nagie cia�a dysza goraczkowo. Zwarte usta skry�y k�amstwa i kuszace podszepty, powieki zamkn�y pope�nione i przysz�e zbrodnie. Gdzie� sa mury mierzone trzcina z�ota? Wiatr szarpna� otwartym oknem. Okiennica uderzy�a o szyb�. Chlusna� deszcz. Ale proboszcz nie poruszy� si�. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa�y si� przebija� ciemnos�. Dra�a ja a� do przepastnego dna. Zwyci�aja przestrze�. Czas stana�. I przez sekund�, kt�ra trwa wieki, wydaje si� kl�czacemu, �e widzi wszystko, co dzieje si� na swiecie a� po jego najodleglejsze kra�ce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zas�ona spad�a rozci�ta nagle niewidzialna r�ka, ukazujac grozna wizj�. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, i� mo�na ja ramieniem opasa�, le�y nieruchoma, sci�ta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje�one czarnymi kamieniami, zastyg�e wody, lasy skamienia�e, miasta puste jak szkielety, a nad tym niesko�czonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, kt�rego ci�ar przygniata serca spiacych. Ludzie! Wida� ich cia�a pokotem rzucone na zesch�a ziemi�, jedno przy drugim, nagie i sine, niby niesko�czony szereg umar�ych. I nagle, jakby na jeden wielki g�os rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od p�nocy na po�udnie, budza si� wszyscy. Ale nikt nie zrywa si� i nie spieszy pos�usznie ku wezwaniu. �adne wo�anie mu nie odpowiada. �aden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi le�acych uderzone niebem zamar�y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przera�eniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksiadz Sieche�. Bo czy� nie p�ta go niemoc ta sama, kt�ra wszystkim na ziemi ka�e w tej chwili kona�, lecz nie pozwala umrze�? Oto r�wnos�, o kt�rej ludzie nie chca wiedzie�. Bogactwo staje si� podobne �achmanom �ebraka, w�adza kruszy si� w pora�onych d�oniach i jak pr�chno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywr�ci ziemi jej kuszacy kszta�t, kt� z �ywych wyrzeknie si� dobrowolnie z�udnych przywilej�w? Kiedy� wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poni�anych? Tyle doko�a chciwosci, okrucie�stw, tyle k�amstw i jadu nienawisci i pogardy, i� zdaje si�, �e nic nie zdo�a zasklepi� krwawiacych ran. C� mo�e zmieni� si�? Tu cho�by, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie si� bez przymusu swoich rozleg�ych p�l i las�w, jak drapie�ne kleszcze opasujacych doko�a n�dzne ch�opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci str�czycielstwa. Zab�akanej w dalekim miescie Oldze Kukisz�w �aden g�os nie podszepnie powrotu do rodzic�w. M�ody Burak, kiedy wyjdzie z wi�zienia, znowu zacznie kras�. Kierownik poczty nie z�agodzi serdeczniejszym s�owem cierpie� umierajacej �ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja m�odoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu ka�da dziewczyn�. Ile� ich jeszcze przyjdzie p�aczacych na niego, jak przedtem przychodzi�y z �alami na Siemiona? A Siemion, kt�remu ju� tak niewiele chwil pozosta�o do �ycia... A Michas... Proboszcz zaciska d�onie. G�ste krople potu zwil�aja mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Ci�, dlatego b�adza. Ale mnie ukaza�es si�, jak wicher wstrzasna�es mna... Da�es wszystko. A c� ja daj�? Jak�e n�dzny jest plon minionych lat! C� uczyni� dla ludzi, kt�rych mu powierzono? Nigdy nie umia� znalez� drogi do cz�owieka. A za to jak cz�sto i w jak wielu okolicznosciach czu� si� intruzem. Tak rzadko udawa�o mu si� prze�ama� bolesny i upokarzajacy mur, kt�ry odgradza� go od ludzi wtedy w�asnie, gdy chcia� im siebie ofiarowa�. A jesli, zdarza�o si�, odnajdywa� porozumienie, czy� by�o ono czyms wi�cej ni� przelotnym b�yskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi by� szcz�scie, gdy zbudzi si� zb�akana dusz� z letargu i oczyszczona postawi przed Panem. Prze�y� kilka takich olsnie�